Koło Łowieckie nr 93 DIANA w Wolsztynie

Gołąb grzywacz

Rząd: Gołębiowate

Rodzina: Gołębie

Opis:

Ubarwienie samca i samicy jest podobne. Cechą charakterystyczną tego gatunku jest biała, dość duża plama na bokach metalicznie połyskującej szyi. Drugą cechą jest biała przepaska na zewnętrznej stronie skrzydeł. Ciągnie się ona od przedniej ich krawędzi, od okolicy skrzydełka aż do dużych nadlotek i jest wyraźnie widoczna, zwłaszcza w locie. Wierzch ciała gołębia grzywacza jest szaro-niebiesko-brunatny. Lotki I rzędu są czarniawe. Na końcu ogona znajduje się szeroka, czarna przepaska. Pierś jest różowo szara. Dziób na końcu jest żółty, u nasady czerwony. Nogi są malinowoczerwone. Tęczówka jest bladożółta. Młode ptaki są podobne do dorosłych, jednakże nie mają białych plam na bokach szyi, grzbiet ich jest bardziej brunatny, a zamiast różowego koloru na wolu i piersi występuje brudno brązowy. Samiec jest nieco większy od samicy.

Występowanie:

W Polsce ptak ten jest pospolitym, średnio licznym gatunkiem lęgowym i przelotnym. W okresie jesiennych przelotów może być miejscami bardzo liczny.

Biotop:

Biotopem najchętniej zasiedlanym przez tego ptaka są lukowate lasy liściaste i mieszane, zadrzewienia śródpolne, parki itp. Z powodzeniem bytuje on również w litych borach iglastych. Wybiera zwykle obszary wokół pól uprawnych.

Pokarm:

Pokarmem grzywacza jest głównie pokarm roślinny – pożywienie pochodzenia zwierzęcego jest pobierane wyjątkowo. W skład jego diety wchodzą przede wszystkim nasiona traw i roślin motylkowych, zarówno dzikich, jak i uprawnych. Jeśli grzywacz bytuje w drzewostanach iglastych, może zjadać dość znaczne ilości nasion tych drzew, głównie świerka. Chętnie zjada również bukiew i żołędzie.

Rozród:

W kilka dni po przylocie samiec rozpoczyna toki, które polegają na tym, że od czasu do czasu wzlatuje on z gałęzi ukośnie na 15 – 20 m w górę, klaszcząc przy tym skrzydłami, po czym lotem ślizgowym, zataczając krąg, wraca w pobliże samicy. Przed lotem tokowym i po jego zakończeniu ptak zwykle grucha. Terytorium grzywacza ma różną wielkość, zależną od aktualnego zagęszczenia populacji.

Gniazda są budowane w koronach drzew liściastych lub iglastych, niekiedy w wysokich drzewach lub kolczastych zaroślach. Materiałem są suche gałązki poukładane tak luźno, że gniazdo prześwituje.

Jaja mają gładką skorupę i matowy połysk. Są one czysto białe. Samica składa zwykle 2 jaja w odstępie 24 lub 48 godzin. Czasami może złożyć 3, a wyjątkowo jedno. Wysiadują oboje rodzice. Grzywacz wyprowadza zwykle dwa lęgi w roku.

Rozwój:

Pisklęta są gniazdownikami właściwymi. Są one karmione przez rodziców nadtrawioną papką pokarmową wprost z gardła przez okres 20 – 35 dni.

Gołąb grzywacz dość często pada ofiarą drapieżników skrzydlatych, głównie gołębiarza i sokoła wędrownego.

Polowanie:

Najskuteczniejszym sposobem polowania na grzywacze jest zasiadka, zaobserwowano bowiem, że spłoszone na żerowisku gołębie odlatują na sąsiednie drzewa, a po zniknięciu niebezpieczeństwa w krótkim czasie wracają na stare miejsce na polach uprawnych. Myśliwy powinien się ukryć w stosie snopów, a pod dębami, gdzie gołębie żerują na żołędziach najlepiej sporządzić budkę. Zasiadkę można urządzić również przy drzewach noclegowych lub przy wodopoju. Zasiadka może być bardziej skuteczna, jeśli myśliwy dodatkowo posłuży się bałwankami. Możliwe jest również polowanie z podchodu, chociaż jest ono bardzo trudne, gdyż grzywacz jest nadzwyczaj ostrożny. Podchodzić można ptaki żerujące na rżyskach lub siedzące w zadrzewieniach śródpolnych. Przy podchodzie należy w maksymalnym stopniu wykorzystywać osłony terenowe. Grzywacze strzela się w lot śrutem nr 6.